De Vita Humana et Rerum Natura

Sapiens ille, qui olim dixit vitam brevem esse, fortasse verum dixit. Sed quid est vita, si non tempus quod nobis datum est ad cogitandum, ad amandum, ad quaerendum? Nonne vita est mutatio continua, velut fluvius qui numquam eodem loco manet? Flumen semper fluit, semper mutatur, semper novas formas accipit. Ita et nos, homines, semper mutantur, semper discimus, semper ad novas experientias tendimus.

Vita humana, inquit, est bellum continuum. Bellum contra ignorantiam, bellum contra timorem, bellum contra cupiditatem. In hoc bello, arma nostra sunt ratio, virtus, et amor. Ratio nos ducit ad veritatem, virtus nos firmat in difficultatibus, amor nos coniungit cum aliis hominibus et cum universo.

Sed cur bellum? Cur necesse est semper pugnare? Forsan quia natura humana est imperfecta, quia semper desideramus aliquid ultra id quod habemus. Cupimus scire omnia, amari ab omnibus, possidere omnia. Sed haec cupiditas, si nimis valida est, nos devorat. Similis est flammae quae, cum nimis vehemens est, omnia consumit. 

Ergo, sapientia est in medio ponere. Non nimis timere, nec nimis audere. Invenire temperamentum inter quietem et actionem, inter cogitationem et voluntatem. Hoc temperamentum est quasi ancora navis, quae eam tenet in medio mari, ne fluctuetur nimis. 

Natura, vero, est magistra nostra. Consideremus silvas, montes, maria. Omnia in natura sunt in equilibrio, in ordine. Unum elementum non dominatur altero, sed omnia cooperantur ad conservandam vitam. Arbores dant umbram, flores odorem, animalia motum. Omnia habent suum locum, suam functionem. 

Si homines imitarentur naturam, si cooperarentur potius quam certarent, si quaererent concordiam potius quam dominium, fortasse mundus esset locus melior. Sed homines, licet sint creaturae rationales, saepe agunt contra rationem. Voluntatem suam aliis imponunt, res alienas rapere conantur, et pacem suam perdunt. 

Unde fit, ut vita humana sit tam difficilis, tam plena contradictionibus? Forsan quia nos sumus inter duo mundos: mundum materiae, mundum spiritus. Materia nos ligat ad terram, nos facit subjectos ad senectutem et mortem. Spiritus vero nos invitat ad astra, nos facit participes aeternitatis. 

Haec contradictio, haec tensio inter materiam et spiritum, est fons doloris et gaudii, spei et desperationis. Sed haec tensio etiam est fons actionis, fons progressionis. Sine hac tensione, nos essemus sicut lapides, inertes, sine motu.

Ergo, non est quod queramur de vita, sed potius quod eam accipiamus talem qualis est: donum fragile, bellum continuum, mysterium inexplicabile. Accipiamus cum gratitudine, cum amore, cum desiderio. Et cum in fine temporis nostri adveniat, dicamus: "Ego fui, ego vixi, ego amavi."

Sic enim vita humana fit pars magnae narrationis, pars infinitae historiae rerum naturae. Quae narratio, etiam postquam nos tacebimus, semper perseverabit. Nam vita, sicut flumen, semper fluit, semper mutatur, semper ad novam metam tendit.

De Amore et Amicitia

Amor, ut dicitur, est vinculum fortissimum, quod homines inter se coniungit. Sed amor non solum est amor sexualis, amor inter virum et mulierem. Est etiam amor erga parentes, erga liberos, erga amicos. Amor est affectus qui nos movet ad bene faciendum aliis, qui nos facit participes gaudii et doloris eorum. 

Amicitia, vero, est forma amoris quae fundatur in mutua observantia et fiducia.

Ergo, sapientia est in medio ponere. Non nimis timere, nec nimis audere. Invenire temperamentum inter quietem et actionem, inter cogitationem et voluntatem. Hoc temperamentum est quasi ancora navis, quae eam tenet in medio mari, ne fluctuetur nimis.

Natura, vero, est magistra nostra. Consideremus silvas, montes, maria. Omnia in natura sunt in equilibrio, in ordine. Unum elementum non dominatur altero, sed omnia cooperantur ad conservandam vitam. Arbores dant umbram, flores odorem, animalia motum. Omnia habent suum locum, suam functionem.

Si homines imitarentur naturam, si cooperarentur potius quam certarent, si quaererent concordiam potius quam dominium, fortasse mundus esset locus melior. Sed homines, licet sint creaturae rationales, saepe agunt contra rationem. Voluntatem suam aliis imponunt, res alienas rapere conantur, et pacem suam perdunt.

Unde fit, ut vita humana sit tam difficilis, tam plena contradictionibus? Forsan quia nos sumus inter duo mundos: mundum materiae, mundum spiritus. Materia nos ligat ad terram, nos facit subjectos ad senectutem et mortem. Spiritus vero nos invitat ad astra, nos facit participes aeternitatis.

Haec contradictio, haec tensio inter materiam et spiritum, est fons doloris et gaudii, spei et desperationis. Sed haec tensio etiam est fons actionis, fons progressionis. Sine hac tensione, nos essemus sicut lapides, inertes, sine motu.

Ergo, non est quod queramur de vita, sed potius quod eam accipiamus talem qualis est: donum fragile, bellum continuum, mysterium inexplicabile. Accipiamus cum gratitudine, cum amore, cum desiderio. Et cum in fine temporis nostri adveniat, dicamus: "Ego fui, ego vixi, ego amavi."

Sic enim vita humana fit pars magnae narrationis, pars infinitae historiae rerum naturae. Quae narratio, etiam postquam nos tacebimus, semper perseverabit. Nam vita, sicut flumen, semper fluit, semper mutatur, semper ad novam metam tendit.

De Amore et Amicitia

Amor, ut dicitur, est vinculum fortissimum, quod homines inter se coniungit. Sed amor non solum est amor sexualis, amor inter virum et mulierem. Est etiam amor erga parentes, erga liberos, erga amicos. Amor est affectus qui nos movet ad bene faciendum aliis, qui nos facit participes gaudii et doloris eorum.

Amicitia, vero, est forma amoris quae fundatur in mutua observantia et fiducia.

Ergo, sapientia est in medio ponere. Non nimis timere, nec nimis audere. Invenire temperamentum inter quietem et actionem, inter cogitationem et voluntatem. Hoc temperamentum est quasi ancora navis, quae eam tenet in medio mari, ne fluctuetur nimis.

Natura, vero, est magistra nostra. Consideremus silvas, montes, maria. Omnia in natura sunt in equilibrio, in ordine. Unum elementum non dominatur altero, sed omnia cooperantur ad conservandam vitam. Arbores dant umbram, flores odorem, animalia motum. Omnia habent suum locum, suam functionem.

Si homines imitarentur naturam, si cooperarentur potius quam certarent, si quaererent concordiam potius quam dominium, fortasse mundus esset locus melior. Sed homines, licet sint creaturae rationales, saepe agunt contra rationem. Voluntatem suam aliis imponunt, res alienas rapere conantur, et pacem suam perdunt.

Unde fit, ut vita humana sit tam difficilis, tam plena contradictionibus? Forsan quia nos sumus inter duo mundos: mundum materiae, mundum spiritus. Materia nos ligat ad terram, nos facit subjectos ad senectutem et mortem. Spiritus vero nos invitat ad astra, nos facit participes aeternitatis.

Haec contradictio, haec tensio inter materiam et spiritum, est fons doloris et gaudii, spei et desperationis. Sed haec tensio etiam est fons actionis, fons progressionis. Sine hac tensione, nos essemus sicut lapides, inertes, sine motu.

Ergo, non est quod queramur de vita, sed potius quod eam accipiamus talem qualis est: donum fragile, bellum continuum, mysterium inexplicabile. Accipiamus cum gratitudine, cum amore, cum desiderio. Et cum in fine temporis nostri adveniat, dicamus: "Ego fui, ego vixi, ego amavi."

Sic enim vita humana fit pars magnae narrationis, pars infinitae historiae rerum naturae. Quae narratio, etiam postquam nos tacebimus, semper perseverabit. Nam vita, sicut flumen, semper fluit, semper mutatur, semper ad novam metam tendit.

De Amore et Amicitia

Amor, ut dicitur, est vinculum fortissimum, quod homines inter se coniungit. Sed amor non solum est amor sexualis, amor inter virum et mulierem. Est etiam amor erga parentes, erga liberos, erga amicos. Amor est affectus qui nos movet ad bene faciendum aliis, qui nos facit participes gaudii et doloris eorum.

Amicitia, vero, est forma amoris quae fundatur in mutua observantia et fiducia.

Ergo, sapientia est in medio ponere. Non nimis timere, nec nimis audere. Invenire temperamentum inter quietem et actionem, inter cogitationem et voluntatem. Hoc temperamentum est quasi ancora navis, quae eam tenet in medio mari, ne fluctuetur nimis.

Natura, vero, est magistra nostra. Consideremus silvas, montes, maria. Omnia in natura sunt in equilibrio, in ordine. Unum elementum non dominatur altero, sed omnia cooperantur ad conservandam vitam. Arbores dant umbram, flores odorem, animalia motum. Omnia habent suum locum, suam functionem.

Si homines imitarentur naturam, si cooperarentur potius quam certarent, si quaererent concordiam potius quam dominium, fortasse mundus esset locus melior. Sed homines, licet sint creaturae rationales, saepe agunt contra rationem. Voluntatem suam aliis imponunt, res alienas rapere conantur, et pacem suam perdunt.

Unde fit, ut vita humana sit tam difficilis, tam plena contradictionibus? Forsan quia nos sumus inter duo mundos: mundum materiae, mundum spiritus. Materia nos ligat ad terram, nos facit subjectos ad senectutem et mortem. Spiritus vero nos invitat ad astra, nos facit participes aeternitatis.

Haec contradictio, haec tensio inter materiam et spiritum, est fons doloris et gaudii, spei et desperationis. Sed haec tensio etiam est fons actionis, fons progressionis. Sine hac tensione, nos essemus sicut lapides, inertes, sine motu.

Ergo, non est quod queramur de vita, sed potius quod eam accipiamus talem qualis est: donum fragile, bellum continuum, mysterium inexplicabile. Accipiamus cum gratitudine, cum amore, cum desiderio. Et cum in fine temporis nostri adveniat, dicamus: "Ego fui, ego vixi, ego amavi."

Sic enim vita humana fit pars magnae narrationis, pars infinitae historiae rerum naturae. Quae narratio, etiam postquam nos tacebimus, semper perseverabit. Nam vita, sicut flumen, semper fluit, semper mutatur, semper ad novam metam tendit.

De Amore et Amicitia

Amor, ut dicitur, est vinculum fortissimum, quod homines inter se coniungit. Sed amor non solum est amor sexualis, amor inter virum et mulierem. Est etiam amor erga parentes, erga liberos, erga amicos. Amor est affectus qui nos movet ad bene faciendum aliis, qui nos facit participes gaudii et doloris eorum.

Amicitia, vero, est forma amoris quae fundatur in mutua observantia et fiducia.

Ergo, sapientia est in medio ponere. Non nimis timere, nec nimis audere. Invenire temperamentum inter quietem et actionem, inter cogitationem et voluntatem. Hoc temperamentum est quasi ancora navis, quae eam tenet in medio mari, ne fluctuetur nimis.

Natura, vero, est magistra nostra. Consideremus silvas, montes, maria. Omnia in natura sunt in equilibrio, in ordine. Unum elementum non dominatur altero, sed omnia cooperantur ad conservandam vitam. Arbores dant umbram, flores odorem, animalia motum. Omnia habent suum locum, suam functionem.

Si homines imitarentur naturam, si cooperarentur potius quam certarent, si quaererent concordiam potius quam dominium, fortasse mundus esset locus melior. Sed homines, licet sint creaturae rationales, saepe agunt contra rationem. Voluntatem suam aliis imponunt, res alienas rapere conantur, et pacem suam perdunt.

Unde fit, ut vita humana sit tam difficilis, tam plena contradictionibus? Forsan quia nos sumus inter duo mundos: mundum materiae, mundum spiritus. Materia nos ligat ad terram, nos facit subjectos ad senectutem et mortem. Spiritus vero nos invitat ad astra, nos facit participes aeternitatis.

Haec contradictio, haec tensio inter materiam et spiritum, est fons doloris et gaudii, spei et desperationis. Sed haec tensio etiam est fons actionis, fons progressionis. Sine hac tensione, nos essemus sicut lapides, inertes, sine motu.

Ergo, non est quod queramur de vita, sed potius quod eam accipiamus talem qualis est: donum fragile, bellum continuum, mysterium inexplicabile. Accipiamus cum gratitudine, cum amore, cum desiderio. Et cum in fine temporis nostri adveniat, dicamus: "Ego fui, ego vixi, ego amavi."

Sic enim vita humana fit pars magnae narrationis, pars infinitae historiae rerum naturae. Quae narratio, etiam postquam nos tacebimus, semper perseverabit. Nam vita, sicut flumen, semper fluit, semper mutatur, semper ad novam metam tendit.

De Amore et Amicitia

Amor, ut dicitur, est vinculum fortissimum, quod homines inter se coniungit. Sed amor non solum est amor sexualis, amor inter virum et mulierem. Est etiam amor erga parentes, erga liberos, erga amicos. Amor est affectus qui nos movet ad bene faciendum aliis, qui nos facit participes gaudii et doloris eorum.

Amicitia, vero, est forma amoris quae fundatur in mutua observantia et fiducia.